Dziękujemy gospodarzowi staszowskiego Kościoła

Ks. Kozakiewicz (Fot. Jan Mazanka)

Ksiądz Henryk Kozakiewicz, Proboszcz parafii pw. Św. Bartłomieja w Staszowie, Kustosz Sanktuarium błogosławionego Jana Pawła II w Staszowie, Prałat Kapituły Opatowskiej, po osiągnięciu wieku emerytalnego przeszedł, w niedzielę 24 czerwca br, na status Rezydenta. Uroczysta msza święta koncelebrowana, odprawiona w Sanktuarium błogosławionego Jana Pawła II w Staszowie, była okazją do podziękowania Księdzu Prałatowi za 48 lat kapłaństwa, w tym za 36 lat pracy duszpasterskiej w Staszowie.

Urodzony dnia 3 sierpnia 1938 roku w Ożarowie; syn Józefa i Wandy z Osmendów. Szkołę Podstawową ukończył w Ożarowie, a szkołę średnią – Liceum Biskupie w Lublinie kończy w roku 1958 i wstępuje do Wyższego Seminarium Duchownego w Sandomierzu. Święcenia kapłańskie przyjmuje w 1964 r. z rąk Sługi Bożego Ks. Bpa Piotra Gołębiowskiego. Pracuje w Słupi Nowej, Ostrowcu, Starachowicach, Przedborzu i Zwoleniu. W roku 1976 skierowany do pracy w Staszowie. Przez 10 lat jest wikariuszem, a w 1986 roku zostaje proboszczem Parafii św. Bartłomieja. Jako proboszcz pracuje przez 26 lat. Budowniczy kościoła Ducha św., odnowiciel kościoła św. Bartłomieja i dziekan dekanatu staszowskiego.

Ksiądz prałat Henryk Kozakiewicz tak wspomina swoją posługę kapłańską w Staszowie: ,,…W dniu  25 czerwca 1976 roku, Ks. Bp Piotr Gołębiowski kieruje mnie do Staszowa jako pomoc dla ks. Adama Rdzanka, ówczesnego proboszcza. To były trudne lata. Mieszkaliśmy u ludzi świeckich. Parafia była duża, gdyż liczyła 22 tys. wiernych, a kościół św. Bartłomieja mógł jednorazowo pomieścić około 500 osób. Dlatego Parafia potrzebowała dużej świątyni, o którą starano się przez 40 lat po zniszczeniu, w 1944 roku, kościoła Ducha św. Otrzymaliśmy pozwolenie, ale na budowę Domu Parafialnego, który zbudowaliśmy w latach 1978 – 1981. Dopiero w roku 1982 dostaliśmy pozwolenie na budowę kościoła Ducha św. Budowa trwała 14 lat. Kościół został poświęcony przez Ks. Bpa Wacława Świerzawskiego w dniu 13 października 1996 roku. Kościół dolny Matki Bożej Nieustającej Pomocy oddano do użytku w roku 2001. W roku 2002 rozpoczęto gruntowny remont świątyni św. Bartłomieja z roku 1343.  Prace trwały 10 lat. Dzięki wielkiej ofiarności staszowskich parafian, władz miejskich i zakładów pracy staszowska Fara – perła architektury – została całkowicie odnowiona i odrestaurowana od nowego dachu, aż po nową posadzkę.  Kościół został poświęcony przez J.E Ks. Bpa Edwarda Frankowskiego i oddany do użytku Kultu Bożego w dniu 24 sierpnia 2011 roku, w uroczystość Patrona Parafii Świętego Bartłomieja. Bogu niech będą dzięki za błogosławieństwo, opiekę Matki Bożej Nieustającej Pomocy i życzliwość ludzką. Szczęść Boże”.

W uroczystej mszy świętej oprócz licznie zgromadzonych wiernych, udział wzięli: kapłani Dekanatu staszowskiego, koneckiego, ożarowskiego i kazimierskiego, a także delegacje władz samorządowych, szkół, zakładów pracy oraz poczty sztandarowe. W samo południe, przy dźwiękach Orkiestry Hut Szkła Gospodarczego, procesyjnie wyruszono z kościoła św. Bartłomieja. Homilię, wygłosił proboszcz parafii św.  Barbary w Staszowie ks. kan. Edward Zieliński, który powiedział m.in.: ,,…Księdza Prałata Henryka Kozakiewicza poznałem w Staszowie, do którego przybyłem z posługą kapłańską. Jest on wspaniałym kapłanem, duszpasterzem wielkiego serca, utalentowanym budowniczym i obdarzonym przez Boga zmysłem organizacyjnym. …Dla odwiedzających zawsze gościnny i otwarty. Wszystkich przyjmował z uśmiechem, gdyż dla Księdza Prałata zawsze najważniejszy był człowiek. Miłował bliźniego i podejmował wiele inicjatyw, aby nieść pomoc wszystkim znajdującym się w trudnej sytuacji. Jego ogromna żywotność i energia kierowały go ku nowym dziełom, dla których poświęcał się całkowicie. Żył tym, co stworzył. Zapytany, ,,…gdzie jest źródło tej żywotności…?” pokazał różaniec, który był dla Niego kapłańskim kierunkowskazem. Codzienna Eucharystia, modlitwa i lektura Pisma św. czyniły Jego życie otwartym na Chrystusa i na bliźniego. Człowiek oddający Chrystusowi swoje człowieczeństwo pozwala, aby On mógł się nim posłużyć jako narzędziem zbawienia. Chrystus przyjmując ten dar czyni go swoim „alter ego”. To oddanie się Chrystusowi prowadziło Księdza Prałata do troski o dzieci i młodzież, o cierpiących i chorych, o całą wspólnotę parafialną, o tworzenie klimatu wspólnoty kapłańskiej w gronie współpracowników, jak i wspólnoty kapłanów na terenie dekanatu, dla którego Opatrzność Boga uczyniła Go Dziekanem. Jego pogodny charakter zawsze był pomocny w nawiązywaniu kontaktów i zjednywaniu sobie przyjaciół, a także w zaprowadzaniu pokoju wśród zwaśnionych. Jako kustosz Sanktuarium Błogosławionego Jana Pawła II wszystkie swoje umiejętności ukierunkował na krzewienie kultu tego Wielkiego Papieża Polaka – Syna Narodu Polskiego. Niech Chrystus – Najwyższy Kapłan otoczy Księdza Prałata swoją szczególną miłością, pozwoli cieszyć się gronem przyjaciół i zachowa Go w dobrym zdrowiu, aby nadal dawał świadectwo wiary i miłości, pozostając wiernym swemu prymicyjnemu mottu: „Bogu serce, ludziom uśmiech, sobie krzyż”. W imieniu wszystkich Kapłanów dekanatu dziękuję za współpracę i budowanie więzi kapłańskich”.

Liczne delegacje: władz powiatu staszowskiego, miasta i gminy Staszów, przedsiębiorcy, nauczyciele, uczniowie szkół, członkowie stowarzyszeń i innych organizacji podziękowali Księdzu Prałatowi za 36 lat pracy w Staszowie i dzieła, których dokonał. Natomiast swoje przemyślenia i podziękowania, Ksiądz Prałat Henryk Kozakiewicz zawarł w okolicznościowej broszurze napisanej na okoliczność niedzielnych uroczystości, w której czytamy czytamy: ,,Podziękowania: – Panu Bogu za dar powołania do służby w Kościele, – Rodzicom, Siostrom i Rodzinie za modlitwę, – za  kapłanów  i  współpracowników, którzy pracowali ze mną w Staszowie, – za 36 lat pracy duszpasterskiej w Staszowie, – za  dar  budowy  kościoła  Ducha św. jako wotum wdzięczności za uratowane życie Jana Pawła II 13 maja 1981 roku, – za dar Ks. Kanonika Adama Rdzanka, mojego proboszcza, który był wzorem służby Chrystusowi, – najpiękniejsze podziękowanie wspaniałemu Ludowi Bożemu Parafii p.w. św. Bartłomieja za zaufanie, współpracę, modlitwę, za pracę, którą wykonaliśmy razem, – zakładom pracy, samorządom, ludziom dobrej woli, którzy dla Kościoła złożyli swój pot, ofiarę, zdrowie, i zawsze dobre słowo, – zmarłym parafianom, budowniczym – niech dobry Bóg da niebo. Wszystkich obdarz Boże swoim błogosławieństwem, aby zawsze trwali w miłości Bożej, a chorych i cierpiących obdarz łaską zdrowia. Matko Boża Nieustającej Pomocy módl się za nami. BÓG ZAPŁAĆ !

Opracowanie i foto: Jan Mazanka

Więcej zdjęć na stronach Powiatu Staszowskiego

Comments are closed